می‌دانی، دلم می‌خواهد زندگی‌ام را مانند بسته‌ای در دست کس دیگری بگذارم و بگویم: «بیا برای من دیگر بس است، حالا تو فکرش را بکن!»

دوست داشتنت
پیراهن نازکی ست
که آرام از روی بند
بر می دارم

هنگام بدرقه ی عشق
پیراهنی چندان سفید به تن کن
که گویی برهنه ای

نصرت رحمانی

چه غم دارد ز خاموشی؟ درون شعله پروردم

که صد خورشید آتش بُرده است

خاکسترِ سردم

به بادم دادی

         و شادی!

 بیا ای شب تماشا کن!!

که دشت آسمان     دریای آتش گشته از گردم

شرار انگیز و توفانی ،

هوایی در من افتاده ست
 که همچون حلقه ی آتش

                                  درین گرداب می گردم

در آن شب های توفانی

                  که عالم زیر و رو می شد
 نهانی شبچراغ عشق را

          در سینه پروردم

حرف رو بنداز زمین، صاحابش خودش بر میداره